Week 1, november 2004
Cape Coast, Ghana

Het fenomeen zitten en wachten op niets is hier wat je de hele dag doet en ik nog even leren moet.... maar ik ben trots op mezelf.

Ik verblijf in een huis aan de overkant van het weeshuis, bij Miss Hanna: een lerares van een jaar of 60. Ik heb een kamer voor mezelf met een heerlijk groot bed, helaas geen airco, maar wel het oorverdovende gekrijs van krekels en kikkers... Blij dat ik oordoppen bij me heb zeg. Mijn god!
De douche en wc zijn onbeschrijfelijk. Alles is ongeveer 30 jaar oud en verwaarloosd maar ach dat is goed zo. Heerlijk, ik vind ‘t prima. Ik heb een wc om op te zitten en een douchekop met stromend water, wat wil een mens nog meer?

Na een goede nacht was ik rond 6 uur wakker - ben tot 7 uur blijven liggen; geen idee wat er van mij verwacht werd.. Gelukkig werd ik om half 8 door een van de kinderen gehaald om op de achterplaats toe te kijken hoe het ontbijt klaargemaakt werd: Rijstepap met witbrood, erg heet maar lekker.

Het is heel dubbel. Aan de ene kant vragen ze me alles, ze willen van alles hebben en denken serieus dat ik erg rijk ben en verwachten dus constant cadeautjes; aan de andere kant zijn ze door de situatie moreel verplicht voor me te zorgen, dus ik krijg drie maaltijden per dag, speciaal voor mij klaar gemaakt, waarbij ik een klein beetje help, maar vooral toekijk hoe het voor me klaar gemaakt wordt.

En terwijl ik zit te eten, kijkt iedereen naar mij, wordt ik als enige op een plastic stoel geplant, terwijl de rest gehurkt op krukjes zit. De ouderen (waaronder ik) krijgen als eerste te eten, de kinderen serveren het en krijgen daarna een simpelere maaltijd met de resten. Terwijl ik eet zitten er dus 20 hongerige oogjes om je heen, en dat is ‘even wennen’ zal ik zeggen. Maar zo hoort het, ik ben gast, ik zal het accepteren en hun gebruiken niet beledigen. Er dankbaar voor zijn en zo snel mogelijk mijn eten opeten zodat ze zelf ook kunnen gaan eten.

Vanmorgen ben ik naar de kerk geweest. Afgelopen week heb ik speciaal bij een kleermaker een lange rok laten maken. Geweldig! Ze nemen al je maten; die komen in een tabelletje in een schriftje met je naam erboven en dan kun je elk ontwerp in elke stof bestellen en een paar dagen later is het klaar. Gaat een probleem worden aangezien mijn tas al te vol zat, en zo'n prachtige rok maar een paar euro kost. Goed, ik in die rok en met bijpassende sjaal om mijn hoofd vanmorgen naar mijn kinderen, we zouden om 8.30 vertrekken en stomme Hollander als ik ben sta ik er nog van te kijken dat ik een uur later nog op hetzelfde bankje zit te kijken hoe eerst de vissenkoppen gefrituurd moeten worden, en iedereen nog gewassen en gekleed moet worden voor we om 10.00 richting de kerk vertrekken.

Gisterochtend ben ik met Antoinette naar de markt gegaan om stof te kopen voor nieuwe school uniformen, van mijn gedoneerde geld. De kinderen hebben nu tweedehands uniformpjes die van ellende uit elkaar vallen en de arme schatten vertelden me van de week dat ze soms stokslagen op hun handen krijgen omdat hun rits het niet doet. Je hart krimpt er een stukje van toch, zo crue omdat die kinderen er zelf niets aan kunnen doen. Hierdoor begreep ik des te meer de ongelofelijke blijdschap van de kinderen toen ik ze gister bij het halen van school vertelde dat we de stoffen hadden gekocht voor nieuwe uniformen.

Marion was als eerste uit school, is de grootste roddeltante, en had voor school al iets van de plannen opgevangen. Toen ik haar vertelde dat ik naar de markt was geweest, vloog ze me om mijn nek, en begon dansjes te doen en kon niet meer stoppen. Ze is toen naar de klassen van alle andere kinderen gerend om het ze daar te vertellen. Een voor een kwamen ze uit de les gerend om mij om de nek te vliegen en samen dansjes te doen. Het was echt een bijzonder gevoel, dat ik dit voor hen heb kunnen doen. En weet je wat het me gekost heeft? 427 000 cedi's, dat is nog geen 50 euro! Maar hier meer dan een maandloon.

Week 4, December 2004
Cape Coast, Ghana

Na de geweldige dag van de schooluniformen, had ik helemaal de slag te pakken! Heb met de kinderen de 'keuken' schoongemaakt. Heb ze alles wat daar in die ruimte stond naar buiten laten sleepen, en er kwam van alles tevoorschijn... Vervolgens hebben we al het (plastic)servies, pannen en bestek (anderhalve lepel, 2 houten roerstokken en 1,5 broodmes) eens goed afgewassen, om daarna op zoek te gaan naar planken.

Alles ligt daar in grote rieten manden op de grond door elkaar heen en ik ergerde me er elke ochtend bij hun ontbijt aan dat al die manden op z'n kop moesten om iets te vinden. Dus ik dacht 'we gaan een kast maken!' maar het hele idee van kasten is hier voor rijkere mensen dus de kinderen hadden geen idee wat ik nu wilde. We hebben samen planken gezocht en met grote blokken hout op elkaar gestapeld en met slim gebruik van de zwaartekracht zonder spijkers, (want die zijn schaars) een kast met 3 planken in elkaar getoverd. Ze vonden het prachtig!!

Grootmoeder heeft de timmerman uit de straat laten halen om haar nieuwe kast te laten zien, en die kwam niet meer bij! Nadat we alles goed schoon hadden gemaakt alles netjes terug gezet hadden waren de kinderen zo trots! Super trots op hun eigen werk! Het is leuk te zien dat nu, zo'n 2 weken later, de kinderen nog steeds hun best doen om alles goed gesorteerd en schoon te houden. Geweldig!

Ik vind het grappig te zien hoe snel je aan dingen gewend kunt raken. Vanmorgen om naar het internetcafé te komen, moesten we ons aansluiten in een rij van minstens 50 man voor de Tro-tro (busje), waar samen met ons een vrouw met grote schaal met levende kippen op haar hoofd instapte. Haar 2 geiten gingen op het rek op het dak, levend, poten aan elkaar gebonden. En tja, ik betrapte mezelf erop dat mijn mond er niet meer van openviel. De eerste keer heb ik met grote verbazing en verachting het tafereel aanschouwd maar tja alles went, en zo mogelijk zien die geiten er niet eens zo zielig uit. Alsof ze hun lot aanvaard hebben!

Na een weekeindje Accra met mijn medevrijwilligers, erg gezellig, heb ik met Elena, de nieuwste vrijwilligster om 11 uur de bus naar Cape Coast genomen. De bus hield er net buiten de stad mee op, en we hebben 1,5 uur gewacht op een nieuwe bus, maar gelukkig kwamen we toch nog rond 5 uur in Cape Coast aan! De kinderen kwamen allemaal het huis uit gerend toen ze ons aan hoorden komen en vlogen me allemaal tegelijk om mijn nek! Zo schattig! Ik had ze zowaar gemist! Wie had dat verwacht! Grootmoeder had me ook gemist en het was goed weer 'thuis' te zijn.

Week 6, januari 2005
Accra, Ghana

Mijn god, wat gaat de tijd snel!
Als de dag van gisteren kan ik me voor de geest halen hoe ik de eerste dag in Ghana met mijn rondleiding in volle verbazing rondliep. Zwetend op plekken waarvan ik niet wist dat ze kunnen zweten, bij elke voetstap oplettend om niet in een halve meter diep riool te vallen of te struikelen over de brokstukken die ooit een vlakke weg waren. De overvolle wegen in Accra, volgepropte tro-tro's met pakketten, kippen en schapen op het dak gebonden, zodat je het gevoel had in elke bocht te willen tegen hangen.

De mensen, hoe ze lachen, hoe ze praten, en omdat je ze niet verstaat, denkt dat ze steeds ruzie hebben terwijl ze gewoon zo hard praten omdat overal op straat de muziekverkopers hun waar verkopen met een grote box op vol volume. Altijd dansende mensen in de buurt van die muziek, overal op straat.

Inmiddels dans ik mee en heb me de lichaamstaal van de mensen eigen gemaakt waardoor ik er waarschijnlijk minder als een toerist uitzie, want ik word met rust gelaten op straat.

Inmiddels weet ik ook welke tro ik moet nemen naar welk punt om over te stappen naar de volgende, ken inmiddels ook de tekens die de 'Mate' maakt achterin de bus zittend, uit het raam gehangen maakt hij met zijn hand rondjes voor bijvoorbeeld busstation 'circle' en zo zijn er nog een stuk of tien verschillende. Ik weet nu de prijzen en heb laatst zelf een ritje voor 'Mate' gespeeld. De Mate zit achterin met de passagiers om de schuifdeur open en dicht te doen, om het geld te innen en uit het raam te hangen om reclame te maken voor waar ze heen gaan als de bus niet meer vol is.

Het is heerlijk dat je weet hoe je de vragende handen en oogjes van de kinderen op straat kunt veranderen in een giechel, niet door ze wat te geven, maar door ze even te kietelen of aan te raken. Ik voel me op mijn gemak, maar blijf me elke dag verbazen als ik weer iets nieuws zie of eet. En heb erg gelachen om alle dikke winterjassen de afgelopen dagen omdat het ‘koude’ seizoen hier is begonnen!

Week 11, februari 2005
Amsterdam, Nederland

Weer thuis. Stilte, koud, saai. En die warme douche, kaas, drop en koffie waar ik zo naar verlangd heb vallen erg tegen. Terug thuis is niets veranderd, de dagen zijn zoals ze waren en ik mis Ghana. Ik mis de mensen, de rust, de warmte, het niet weten wat je morgen gaat doen omdat je inmiddels gewend bent niet vooruit te plannen.

Ik probeer aan alle kanten de belofte aan mezelf na te komen hier te leven zoals daar: zonder zorgen voor morgen, alles accepteren en de dingen te laten komen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar nog elke dag schieten die lieve koppies door mijn hoofd, en voel ik me rijk met deze prachtige ervaring.

© OCEP Foundation